Skip to content Skip to footer

Dood

En toen werd mama ziek. Zo ziek dat ze dood ging - dood wilde en dood ging. Weer tranen, een uitvaart, mooie momenten in de laatste weken, afschuwelijke momenten in de laatste weken, het ziekenhuis, de pijn, mama ineens afhankelijk, verzwakt en angstaanjagend snel kleiner, dunner, minder mama. De eigenwijze internist die maar bleef volhouden; post-operatieve pijn. Op de dag van haar uitvaart belde hij: hoe het nu met mijn moeder ging. Ze is dood,…

Read More

Broche

Terwijl Meindert en zijn nieuwbakken echtgenote knielen om de zegening van de predikant in ontvangst te nemen, kijkt ze even opzij en omdat de moeder van Christel hetzelfde doet, kruisen hun blikken elkaar. Ach, wat moet ze? Ze probeert een glimlach, waarop Christels moeder kort knikt. Als ze even later opnieuw opzij kijkt, is Christels moeder met haar corsage in de weer. Misschien was het speldje losgeraakt, dat zou natuurlijk kunnen. Zij had er dus…

Read More

Olga’s borsten

Wat hij zich soms afvroeg was dit: als een schrijver zich in zijn boeken te buiten gaat aan veel en vunzige seks, deed hij dat in het echte leven dan ook? Aan zijn moeder hoefde hij zulke vragen niet te stellen, die wist – daar was hij van overtuigd – niet eens dat er mensen waren die zulke boeken schreven, laat staan dat ze zich voor kon stellen dat er ook nog lezers voor waren.…

Read More

Bang richting DDR

Via een schoolvriendin van vroeger kreeg ik een paar oude schoolfoto’s. Het veel te grote gestreepte overhemd herken ik meteen; mijn prille verliefdheid en het geweld waarmee die eindigde bezorgen me dik dertig jaar later nog steeds een wee gevoel in mijn maag. Hier, doe mijn overhemd aan, dan ben ik toch bij je, had hij net voor ik de bus instapte gezegd. Of had ik er zelf om gevraagd? Ik weet het niet meer…

Read More

Jubileum

Ter gelegenheid van zijn veertigjarig dienstverband kreeg hij een grote verzilverde tafelaansteker met inscriptie. Het was nog de tijd van de feestjes waarbij op tafel een bord vol augurken en een plakje worst op een prikkertje naast het glas sigaretten stond. De aansteker stond jarenlang werkloos op een gehaakt kleedje op de salontafel; zelf rookte hij niet en zijn vrouw had astma. Soms, als de zon op het glanzende zilver viel en zijn blik ernaartoe…

Read More

Het binnenste

In je binnenste gaan geluiden soms een eigen leven leiden. Daar doe je weinig aan, is mijn ervaring. En hoewel geen geluid ooit exact hetzelfde klinkt, trekt je binnenste – het onbewuste, de plek die je niet kunt zien noch aanraken, zich daar niets van aan. Dat is nog zo’n kenmerk van het binnenste: je krijgt er geen grip op. Nooit, durf ik zelfs te zeggen. Je kunt mediteren tot je een ons weegt –…

Read More

Vogelgriep

Ik leerde lopen in de keuken van de familie Koster. De familie Koster had hokken vol kippen en een grote schuur waarin eindeloos veel kuikens in het zand onder de warme lampen rondscharrelden. Gele kuikens waren het en als er eentje ziek was, kreeg ik die in mijn kleine knuistjes gedrukt om mee te knuffelen. Vogelgriep bestond nog niet. We gingen vaak naar de familie Koster, mijn moeder en ik – mijn moeder vond het…

Read More

Hutspot

Als Tilly de hoek om komt en de straat inrijdt, ruikt ze het. De weeïge geur van verzoening die via de afzuigkap naar buiten wordt geblazen. Ze dacht dat er nog wel een week overheen zou gaan. Maar, niet dus. Zelf heeft ze heel de middag in de bibliotheek gezeten, knipselmappen om haar heen, pen en schrift binnen handbereik. Het werkstuk moet volgende week af en vanmiddag realiseerde ze zich dat ze geen idee heeft…

Read More

Moedervlek

Niemand die het begreep, dat wist hij zelf ook wel. En toch: het was onvermijdelijk geweest, simpel als wat. Wat hem had bezield, vroeg zijn vader hem niet lang daarna. Hij had zijn schouders opgehaald, terwijl hij stuurs naar de belletjes in zijn glas bier bleef staren. ‘Verdomme, Hans, zeg eens wat! In het dorp vraagt iedereen ernaar, en ik sta daar dan, met m’n bek vol tanden. Nog even en ze gaan denken dat…

Read More

Verliefd (uit: Stof tot zwijgen)

Toen hij het straatje achter de school in kwam hollen, keek ze net de andere kant op en hij hijgde als een oude stoomlocomotief, maar hij dwong zichzelf, nog iets sneller en ze zag hem en ze lachte en even later nog steeds, ook toen hij vooroverboog om uit te hijgen, ze bleef lachen, het zweet dat in zijn ogen prikte en ze zei dat ze net had gedacht, vijf minuten, vijf nog, dan ga…

Read More