Skip to content Skip to footer

Snackbar

Veronique, zo heet ze, en hoewel haar naam danst, sluipt Veronique door de dagen. Een behoedzaam sluipen is het, compleet het tegenovergestelde van wat haar ouders dertig jaar geleden hoopten toen ze hun pasgeboren dochter haar naam gaven. Veronique zou flonkeren, dat was het idee. Maar in Veroniques leven flonkert het alleen als ze rond elf uur ’s morgens de stekker van het in neon knipperende ‘OPEN’-bord van de snackbar in het stopcontact steekt.

Read More

Vogelgriep

Ik leerde lopen in de keuken van de familie Koster. De familie Koster had hokken vol kippen en een grote schuur waarin eindeloos veel kuikens in het zand onder de warme lampen rondscharrelden. Gele kuikens waren het en als er eentje ziek was, kreeg ik die in mijn kleine knuistjes gedrukt om mee te knuffelen. Vogelgriep bestond nog niet. We gingen vaak naar de familie Koster, mijn moeder en ik – mijn moeder vond het…

Read More

Het arme mens

Mijn kleindochter zit op de grond, naast een omgekieperde bak Bambino. Waarom alle stenen wit zijn vroeg ze net, maar dat weet ik natuurlijk ook niet. Daarom, antwoordde ik dus maar. Dat eeuwige vragen, toen mijn eigen kinderen klein waren vond ik dat ook al vervelend. Alsof alles een reden moet hebben. Verder is het een zoet kind, daar zal ik niks van zeggen, werkelijk niet. Voor een meisje van zeven is ze behoorlijk rustig vind…

Read More

Verliefd (uit: Stof tot zwijgen)

Toen hij het straatje achter de school in kwam hollen, keek ze net de andere kant op en hij hijgde als een oude stoomlocomotief, maar hij dwong zichzelf, nog iets sneller en ze zag hem en ze lachte en even later nog steeds, ook toen hij vooroverboog om uit te hijgen, ze bleef lachen, het zweet dat in zijn ogen prikte en ze zei dat ze net had gedacht, vijf minuten, vijf nog, dan ga…

Read More